Σολίστ σε σπουδαία έργα (Φεστιβάλ ΑΧΙΑ στη Νάξο)

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18-08-10

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Συμβαίνει, εσχάτως, μια σιωπηρή αλλά ουσιαστική μεταβολή στον χώρο της κλασικής μουσικής. Παρά την απουσία κρατικής πολιτικής και ενδιαφέροντος, την αδιαφορία του εκπαιδευτικού συστήματος και την ηχορύπανση από την τηλεόραση, μικρές εστίες από ιδιωτική πρωτοβουλία δημιουργούν ελπίδα. Και δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς ανθρώπους να επικοινωνήσουν με την κλασική μουσική και να ακούσουν ζωντανά εξαίρετους σολίστ. Είναι η Αίγινα, η Σύρος (ακολουθεί η Πάτμος), είναι, όμως, και η Νάξος, όπου σήμερα ολοκληρώνεται το 2ο Axia Festival-Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής Τέχνης και Λόγου.

Με καλλιτεχνικό διευθυντή τον μουσικολόγο και πρόεδρο του Διεθνούς Μουσικού Σωματείου Gina Bachauer, Κωνσταντίνο Π. Καράμπελα - Σγούρδα και διοργανωτές τους κεραμίστες Katharina Bolesch και Alexander Reichardt, το Διεθνές Φεστιβάλ Axia συνδυάζει τη μουσική και την τέχνη. Με τίτλο «Μουσική, τροφή του έρωτα» έφερε στη Νάξο σολίστες πρώτης κλάσεως, καθώς και την αναδρομική έκθεση του αρχιτέκτονα John Amarantides, στενού συνεργάτη του Φρανκ Λοΐντ Ράιτ. Απόψε, το Φεστιβάλ παρουσιάζει την κορυφαία του εκδήλωση, το «Gala Μουσικής των Αστέρων», στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του δημαρχιακού μεγάρου Νάξου με συμμετοχή εξαίρετων σολίστ, όπως Νεφέλη Μούσουρα (πιάνο), Πέτρος Στεργιόπουλος (φλάουτο), Μιχαήλ Χαλκιόπουλος (πιάνο), Απόστολος Καρποντίνης (κιθάρα), Ιωάννης Αγρανιώτης (βιολί), Ray Luck (πιάνο), Βασίλης Βαρβαρέσος (πιάνο), Κατερίνα Οικονόμου (σοπράνο), Μαρία Ντεβιτζάκη (σοπράνο), Γεωργία Λαζαρίδου (πιάνο). Ολοι αυτοί οι σολίστ σε σπουδαία έργα του ρεπερτορίου υπόσχονται μια μοναδική βραδιά του Αυγούστου.

Σημαντικό να υπογραμμιστεί ότι όλοι οι σολίστ προσφέρουν απόψε την τέχνη τους αφιλοκερδώς υπέρ της οικονομικής ενίσχυσης του Νοσοκομείου της Νάξου.

Το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι μουσικοί συγκεντρώνονται για λίγες μέρες σε ένα μικρό ελληνικό τόπο, με έντονη τουριστική κίνηση, αλλά και με ορισμένες, σημαντικές εκδηλώσεις (το Φεστιβάλ στον Πύργο Μπαζαίου, βραδιές μουσικής στην παλιά πόλη και πνευματικούς ανθρώπους που διοργανώνουν εκδηλώσεις) πιστοποιεί έναν πατριωτισμό. Είναι μια πράξη που χτίζει ένα σκαλί για μια κοινωνία πιο ενημερωμένη και πιο κοντά στη μουσική σκηνή της υπόλοιπης Ευρώπης.

Το Axia Festival, που τείνει να γίνει θεσμός, πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer, τον Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Μαρίας Χαιρογιώργου-Σιγάρα, το Σωματείο Φίλων Jose Carreas Ελλάδος, που αγωνίζεται για την καταπολέμηση της λευχαιμίας και με τα Jeunesses Musicales Ελλάδος.

Η ιστορία του Ασπροπύργου ανατρέπει τα στερεότυπα

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 19-08-10


Του ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΡΕΥΝΑ. Ο προπάππος του, Νίκος Λιάκος (Κόλι Σταμάτης, 1874-1961) ήταν ένας από τους τελευταίους άνδρες που φορούσαν την τοπική φορεσιά του Ασπροπύργου. Για τον Παναγιώτη Πέστροβα, η «υπόθεση» Ασπρόπυργος δεν έχει απλώς τον χαρακτήρα της συναισθηματικής διασύνδεσης με τον γενέθλιο τόπο. Ερευνητής της παράδοσης, των εθίμων, των λαϊκών φορεσιών και των τοπικών χορών της ευρύτερης περιοχής του Θριασίου Πεδίου, προσφέρει τα τελευταία χρόνια υπηρεσίες στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ανασυστήνοντας το λαογραφικό παρελθόν της και γνωστοποιώντας τα αποτελέσματα των ερευνών του.

Στην ιστοσελίδα του αναφέρει ότι «ώς το 1899, ο Ασπρόπυργος ήταν γνωστός ως “Καλύβια της Χασιάς”. Από προφορική παράδοση γνωρίζουμε, ότι μαζεύτηκαν, τότε, οι κεφαλές του χωριού για να καταλήξουν πώς θα ονομάσουν το χωριό τους. Αρκετά άτομα έλεγαν να το πουν Θρία ή Θριάσιο. Μη γνωρίζοντας όμως την ιστορική προέλευση του ονόματος Θρία και σκεπτόμενοι ότι “θρι” είναι η κόνιδα κατά την τοπική διάλεκτο, αποφάσισαν να το ονομάσουν Ασπρόπυργο, επειδή τότε γίνονταν οι ανασκαφές και είχαν βρεθεί τα ερείπια αρχαίου κτιρίου που οι ντόπιοι το έλεγαν “πυρκ-ι-μπαρδ”, που σημαίνει στην τοπική διάλεκτο πύργος άσπρος».

Είναι ατέλειωτες οι ιστορίες που μπορεί να διηγηθεί ο 38χρονος Παναγιώτης Πέστροβας, ο οποίος εργάζεται στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ασπροπύργου. Δεινός συλλέκτης κάθε ιστορικού ή λαογραφικού αντικειμένου που έχει σχέση με τον Ασπρόπυργο και γενικότερα την ευρύτερη περιοχή, έχει τάξει στον εαυτό του να συμβάλει όσο μπορεί ώστε να κάνει ευρύτερα γνωστό τον πλούτο της τοπικής ιστορίας.

Για τον σκοπό αυτό έχει δημιουργήσει σχετικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο, τις οποίες διαρκώς εμπλουτίζει. Πολλοί εντυπωσιάζονται με το εύρος των λαογραφικών αντικειμένων, τις περίτεχνες φορεσιές, την ποικιλία των χορών, το πλήθος των παλαιών σωζόμενον φωτογραφικών τεκμηρίων, που ανασυστήνουν μια εικόνα τελείως διαφορετική από αυτή που έχουμε σήμερα για τον Ασπρόπυργο και γενικότερα την ευρύτερη περιοχή. Οπως λέει ο Παναγιώτης Πέστροβας, η βαθιά αλλαγή στη μορφή και την ανθρωπογεωγραφία της πόλης τις τελευταίες δεκαετίες δημιούργησαν αυτό το ρήγμα με το παρελθόν.

Με μεράκι έχει συλλέξει και συνεχίζει να συλλέγει πληροφορίες για τις τοπικές φορεσιές του Ασπρόπυργου, της Ελευσίνας και γενικότερα της Αττικής.

Εντυπωσιάζει το βάθος της γνώσης του για κάθε χορό της περιοχής του, τους οποίους έχει εξετάσει χρονολογικά, Ενδεικτικά λέει για τον Ασπρόπυργο ότι «ουδέποτε οι άντρες συμμετείχαν στον χορό στην πλατεία του χωριού παρά ελάχιστες φορές και δη μόνο τις Απόκριες, αφού είχαν σταματήσει τον χορό οι γυναίκες».

Τα έθιμα του Ασπροπύργου αποτελούν επίσης ξεχωριστή ενότητα. Χαρακτηριστική η περιγραφή που δίνει για το τριήμερο πανηγύρι της πολιούχου του Ασπροπύργου, Αγίας Παρασκευής, που είχε αρχίσει τον 19ο αιώνα.

«Στόχος μου είναι να γίνει ευρύτερα αντιληπτό ότι το Θριάσιο Πεδίο είναι μια ιστορική περιοχή με μεγάλη λαογραφική παράδοση», υποστηρίζει. «Δεν είναι μόνο μόλυνση και υποβάθμιση. Εδώ έζησαν άνθρωποι που δημιούργησαν και κληροδότησαν έναν πλούτο».

Σόουλ και φανκ διάθεση σε ρετρό στυλ Motown

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-08-10


Νίκος Bατόπουλος

ΣΟΟΥΛ. H Σάρον Τζόουνς έχει περάσει τα 50 αλλά η φωνή της ποτέ δεν ήταν τόσο ζεστή, στέρεη και βαθιά συγχρόνως. Το άλμπουμ που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τους The Dap Kings και τίτλο «I Learned the Hard Way» έχει πάει πολύ καλά και έχει ανανεώσει τη συζήτηση για το πού μπορεί να πάει η σύγχρονη σόουλ και φανκ σκηνή.

Εχει ένα κλίμα 50s και 60s όλο το άλμπουμ, με το ομώνυμο «I Learned the Hard Way», «Better Things», «Mama Don’t Like My Man» και «The Game Gets Old» να είναι ιδιαίτερα δημοφιλή. Ορισμένοι δεν δίστασαν να πουν ότι όλο το άλμπουμ αποπνέει έναν αέρα Motown! Δεν έχουν άδικο. Η φωνή της Σάρον Τζόουνς πηγαίνει με βέλος στην καρδιά, έχει ειλικρίνεια και πίστη. Ανακαλεί τις μεγάλες στιγμές της σόουλ πριν από μισόν αιώνα.

Αυτό, όμως, που για κάποιους είναι προτέρημα, για ορισμένους άλλους είναι μειονέκτημα. Αν σήμερα, λένε, ακούμε σόουλ που μας παραπέμπει στο 1960, αξίζει να προβληματιστούμε για το μέλλον του είδους. Ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η απόλαυση. Και η Σάρον Τζόουνς «σηκώνει» μόνη στην πλάτη και τα 12 τραγούδια του άλμπουμ και τα απογειώνει φωνητικά με άψογη τεχνική και ερμηνεία. Δείχνει ότι έχει μπροστά της μερικά όμορφα χρόνια ωριμότητας.

Sharon Jones & The Dap-Kings, «I Learned the Hard Way» (Daptone Records).

Σύρος, σε δυναμική τροχιά το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Κυκλάδων

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17-08-10


Νίκος Bατόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΗ. Από χθες, η Σύρος είναι και πάλι κέντρο κλασικής μουσικής, καθώς άρχισαν οι συναυλίες του 6ου Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Κυκλάδων. Θεσμός πλέον, με διεθνή εμβέλεια και ενθουσιασμό τόσο από πλευράς των σολίστ όσο και από πλευράς του κοινού, το Φεστιβάλ Κυκλάδων, που αξιοποιεί υποδειγματικά το υπέροχο Θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη, αποτελεί δικαίωση για τους εμπνευστές του. Είναι, πλέον, ένα μοντέλο πολιτιστικής υποδομής σε μικρούς τόπους με αφετηρία την ιδιωτική πρωτοβουλία και την αρωγή τοπικών αρχών και κεντρικής διοίκησης.

Χάρη στον βιολονίστα Γιάννο Μαργαζιώτη, τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ και τη μεθοδική δουλειά που γίνεται τα τελευταία χρόνια, μουσικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό επιθυμούν να δώσουν το «παρών». Χθες, η εναρκτήρια συναυλία ήταν με τον εκλεκτό πιανίστα Αρη Γαρουφαλή, το σύνολο Artis piano Trio και τη σύμπραξη δύο σολίστ από την Τουρκία.

Ακολουθούν σημαντικές συναυλίες με Γιάννη Βακαρέλη, Νίκο Νικόπουλο, Λεωνίδα Καβάκο. Mihael Martin, Stephan Picard, Leo Winland, Αγγέλα Γιαννάκη, Νικόλα Καβάκο, Radovan Vlatkovic, Tolga Alpay, Frans Helmerson, Nobuko Imai, Κουαρτέτο εγχόρδων Michelangelo, Βασίλη Παπαβασιλείου κ.ά. Επίσης, φέτος, για δεύτερη χρονιά θα λειτουργήσουν τμήματα Θερινής Ακαδημίας σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Το Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Κυκλάδων γεννήθηκε από τη συνεργασία τεσσάρων ανθρώπων (Φώτης Καραγιαννόπουλος, Κώστας Φωτόπουλος, Γιώργος Φουφόπουλος, Γιάννος Μαργαζιώτης) με σκοπό να «σπάσουν» την πολιτιστική απομόνωση του Αιγαίου. Σταδιακά, η πρωτουβουλία απέκτησε πειθώ, δύναμη και κοινό. Σήμερα, είναι παράγων πολιτιστικής ανάπτυξης. «Ενισχύθηκε σημαντικά η αναγνωρισιμότητα του Φεστιβάλ, αλλά και ο διεθνής χαρακτήρας του στο εξωτερικό», λέει ο Γιάννος Μαργαζιώτης.

«Οφείλεται κυρίως στις ειδικές μετακλήσεις από το εξωτερικό που κάθε χρόνο πραγματοποιούμε, διευρύνοντας με τον τρόπο αυτό το πεδίο συνεργασίας και κατ’ επέκταση δημιουργίας μεταξύ Ελλήνων και ξένων μουσικών».

Παράλληλα, αναβιώνει και η μουσική ζωή που κάποτε ήκμαζε στην Ερμούπολη. Το Θέατρο Απόλλων είναι θαυμάσια στέγη για κλασική μουσική και χώρος ικανός να εμπνεύσει υψηλού κύρους συνεργασίες.

Ο χρυσός ως «άνθραξ»

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
08-07-10


Του Νίκου Bατόπουλου

Περιθώρια για ανοχή των αποτυχημένων πρακτικών του παρελθόντος δεν υπάρχουν. Η Αθήνα έχει την τύχη να διαθέτει ένα από τα ωραιότερα αμφιθέατρα του κόσμου, το Ηρώδειο, και όσοι καλλιτέχνες έχουν εμφανιστεί στη σκηνή του αντικρίζοντας τον φωταγωγημένο Παρθενώνα μιλούν για μοναδική εμπειρία. Εχουμε στα χέρια «χρυσάφι», αλλά δεν έχουμε πείσει ότι γνωρίζουμε τον τρόπο να συνδέσουμε αυτόν τον πλούτο με τη σύγχρονη ζωή και το διεθνές περιβάλλον.

Το Ηρώδειο δεν μπορεί ούτε ξέφραγο αμπέλι να είναι ούτε να προσδιορίζει την ταυτότητά του από τις επιλογές και το γούστο των μελών του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να κρατήσει το Ηρώδειο ως ένα θέατρο υψηλών προδιαγραφών και να το διαφημίζει ως ένα τόπο όπου το διεθνές κοινό μπορεί να δει και να ακούσει τους «τοπ» καλλιτέχνες του κόσμου, με λάμψη και μαγεία, σε ένα μοναδικό περιβάλλον. Για να το επιτύχει κανείς αυτό (και να βοηθήσει και την Αθήνα να αποκτήσει λίγο γκλάμορ και λίγα χρήμα παραπάνω) πρέπει να έχει ένα ευέλικτο σχήμα διοίκησης και η χρήση του θεάτρου να προσαρμοστεί στα περιθώρια αντοχής του που θα ορίσουν οι αρχαιολόγοι.

Αλλά, για να γίνει το Ηρώδειο ταυτόσημο της υψηλής τέχνης, πρέπει πρώτα η ίδια η Ελλάδα να το θέλει και να δείξει ότι μπορεί να το επιτύχει με σοβαρότητα και χωρίς συμπλέγματα. Θέατρα για «όλους» χωρίς χαρακτήρα, έχουμε πολλά. Ηρώδειο, έχουμε ένα. Και μάλιστα στα πόδια της Ακρόπολης στην καρδιά της πρωτεύουσάς μας. Για μια πόλη, τόσο προβληματική και τόσο εχθρική στους επισκέπτες της, όπως η Αθήνα, η ύπαρξη ενός τέτοιου «δώρου» θα έπρεπε να θεωρείται ευλογία.

Το Ηρώδειο έχει τις προδιαγραφές να φέρει στην Αθήνα αυτούς που θέλουμε, αλλά δεν το λέμε καθαρά. Θέλουμε τους καλύτερους καλλιτέχνες της όπερας, του easy listening, του θεάτρου, και κοινό που θα ξοδέψει για να συνδυάσει άρτον και θεάματα στην Αθήνα και τα νησιά. Αλλά για να γίνει αυτό δεν μπορεί να εμπλέκεται ο γηραλέος μηχανισμός ούτε να στήνονται προγράμματα στο πόδι. Τα πράγματα είναι απλά. Αλλά η απλότητα προϋποθέτει ευφυΐα.

Τουρίστας και πάλι στον τόπο μου

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 29-05-10

Tου Nίκου Bατόπουλου

Είχα χρόνια να ανέβω στην Ακρόπολη, όπως χρόνια είχα να επισκεφθώ την Αρχαία Ολυμπία και τον Μυστρά. Σε ένα πνεύμα «επιστροφής στην Ελλάδα», ακολούθησα ορισμένους από τους πιο τουριστικούς δρόμους. Οταν μπει κανείς στον ρόλο του τουρίστα στον τόπο του, τα πράγματα αποκτούν άλλα μεγέθη. Οπως στην Ακρόπολη, όπου με το διόλου ευκαταφρόνητο εισιτήριο των 12 ευρώ (που περιλαμβάνει και άλλους αρχαιολογικούς χώρους), ο επισκέπτης έχει πρώτη επαφή με την παράγκα έκδοσης εισιτηρίων. Μια πρώτη επαφή που κραυγάζει «ελληνικό Δημόσιο» στα χειρότερά του στο υπ’ αριθ. ένα αξιοθέατο της χώρας. Οσο και αν σε αποζημιώνει η επαφή με τα μνημεία της Ακρόπολης, η ανάβαση γίνεται μέσα από ξερόχορτα και μια αίσθηση εγκατάλειψης, παραίτησης και αδιαφορίας. Εκεί, όπου θα έπρεπε να είναι ένας βοτανικός κήπος της Αττικής, είναι η γνωστή ελληνική κατάσταση του βαθέος δημοσίου τομέα. Χαρακτηριστικό της αδιαφορίας, είναι ότι ανάμεσα στα δεντράκια και μέσα στα ξερόχορτα (μόλις λίγα μέτρα από το εκδοτήριο εισιτηρίων) βρήκα ένα πεταμένο πορτοφόλι Αμερικανίδας τουρίστριας, το οποίο εμφανώς βρισκόταν εκεί επί σειρά ημερών.

Πέρα από τους πλανόδιους που πωλούν τα «γιαπωνέζικα» παρασόλια και το πανάκριβο κυλικείο, η θέα της Αθήνας από ψηλά σε προσγειώνει. Ακουσα σχόλιο ότι θυμίζει Μέξικο Σίτι ή Σάο Πάολο ή έστω μια γιγαντωμένη Ραμάλα. Αυτό το μείζον θέμα ουδέποτε απασχόλησε πολιτικές ηγεσίες.

Η επαφή με τα μνημεία μας γίνεται μέσα από την εξωφρενική οπισθοδρομική αντίληψη του δημόσιου τομέα. Στην Επίδαυρο, οι επιγραφές και οι σημάνσεις είναι ενδεικτικές ενός υπανάπτυκτου κράτους. Τα πωλητήρια είναι για τα κλάματα. Παντού. Οι τουαλέτες στο όριο του ανεκτού. Τα κυλικεία απλώς απαράδεκτα. Στην Αρχαία Ολυμπία, δε, το υπαίθριο καφέ θυμίζει σνακ μπαρ της δεκαετίας του ’70 με χειρόγραφο τιμοκατάλογο ανηρτημένο στον τοίχο μόνο στα ελληνικά. Ο τουρίστας έχει απέναντί του πληροφορία ότι διατίθεται «τοστ ανάμεικτο». Είπατε τίποτε;

Η ομορφιά, βέβαια, των τόπων σε κάνει να τα ξεχνάς όλα αυτά, αλλά ως Ελληνας αναρωτιέσαι... Σε όλες τις διαδρομές οι σημάνσεις είναι επιεικώς ανεπαρκείς και δεν είναι περίεργο ότι όταν ρώτησα ξένο φίλο αν θα έκανε μόνος του περιοδεία στην Ελλάδα, μου είπε. «Θα το σκεφτόμουν. Είναι μια χώρα που δεν είναι φιλική στον τουρίστα». Το διαπίστωσα και εγώ γιατί όπου πήγα δεν υπήρχε κοινή λογική.

Αθηναϊκή παρακμή

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17-06-10

Tου Νίκου Βατόπουλου

Αυτό που βλέπουν όλοι οι πολίτες (αλλά όχι οι αρμόδιοι υπουργοί) κατονόμασε ο βουλευτής κ. Κώστας Καρτάλης, ως πρόεδρος της Επιτροπής Περιβάλλοντος. Οτι η πλατεία Μοναστηρακίου είναι μία οικτρή αποτυχία, ακριβοπληρωμένη, μεγέθυνση της αβελτηρίας του κράτους αλλά και της κοινωνικής ασυδοσίας.

Ο κ. Καρτάλης εμμέσως πλην σαφώς κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η Αθήνα αντί να παραδώσει στο κοινό μία πρώτης ποιότητας πλατεία στην καρδιά της ιστορικής πόλης, δημιούργησε μία δεύτερη (αποκρουστική) Ομόνοια. Είναι η αλήθεια. Ας έρθει ένας από τους αρμόδιους υπουργούς να περπατήσει στο Μοναστηράκι και θα περιμένουμε τις κρίσεις του. Είναι σαφές ότι διαχειρίζονται κομμάτια της πόλης που γνωρίζουν μόνο στα χαρτιά.

Σε μία άλλη χώρα, κανένας υπουργός δεν θα είχε πρόσωπο να εμφανιστεί αν μία ιστορική πλατεία μέσα σε ελάχιστους μήνες από την παράδοσή της (και αφού είχε μείνει γιαπί επί μία δεκαετία) είχε φθάσει σε αυτό το επίπεδο απαξίωσης και ακαλαισθησίας. Δεν είναι μόνο που η πλατεία Μοναστηρακίου έχει μερικά από τα αθλιέστερα κτίρια (μεταξύ Ηφαίστου και Ερμού) που θα έπρεπε να είχαν απαλλοτριωθεί «όταν είχαμε λεφτά», είναι που αναπαράγει το κλίμα καθημερινότητας που απεχθάνεται ο μέσος πολίτης. Ρυπαρότητα και παράνομο εμπόριο. Στην καρδιά της τουριστικής Αθήνας καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να απομακρύνει τις παράγκες από τη βάση του Τζαμιού, που είναι μουσείο. Εχει δει κανένας υπουργός κανένα μουσείο σε καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, που θέλει να είναι και τουριστική, να διατηρεί καταστήματα-παράγκες στο ισόγειο ενός μνημείου επειδή φοβάται η κάθε κυβέρνηση μήπως χάσει 100 - 200 ψήφους;

Και να ήταν μόνο αυτό. Ολη η Αθήνα είναι στο έλεος των μικροπωλητών και το κακό είναι ότι συνηθίσαμε να βλέπουμε αυτήν την απαράδεκτη κατάσταση με φόντο ακόμη και την Ακρόπολη. Και λίγα είπε χθες ο κ. Κ. Καρτάλης. Οι ευθύνες είναι πολύ μεγαλύτερες. Και την παρακμή της Αθήνας θα την πληρώσουν όσοι την οδηγούν στην καταστροφή και στην εξαφάνισή της από τον τουριστικό χάρτη της Ευρώπης. Ακόμη και η Αδριανού και η Αποστόλου Παύλου (που ακριβοπληρώσαμε) έχουν παρασυρθεί προς τα κάτω. Μήπως ζούμε σε άλλη πόλη εμείς και σε άλλη οι υπουργοί;